Jill over dieren Ze waren hier eerst. Ja toch! En laten we eerlijk zijn, als de dieren de enigen waren die onze prachtige en waardevolle planeet zouden bewonen, zou de aarde er heel anders uit zien! Zij verwoesten de planeet niet. Op geen enkele manier. Sterker nog, als je kijkt naar wat de mensch heeft aangericht in Tsjernobyl bijvoorbeeld, je zou voor de grap eens moeten kijken wat de dieren daar nu doen: ze helen de plek!!! Dit is iets waar ik me al van kinds af aan van bewust ben geweest. Het heeft me altijd verbaasd dat je bezitter kan zijn van een stuk grond. Hoezo is de aarde niet van iedereen? Is delen zo moeilijk? Samen is toch veel fijner dan iedereen zijn eigen eilandje? Waarom moet iedereen een eigen grasmaaier hebben, of druk zijn met 1 kind. Waarom verdelen we onze “krachten” niet beter en eerlijker? Of dat mensen kunnen bepalen dat een dier niet vrij is. Hoe raar!!? Wie denken die mensen wel dat ze zijn? Net als een vis in het water, water niet kan voelen, weet ik nu pas, dat niet iedereen méér wil weten over het glorieuze bestaan wat we in onze bijzondere realiteit hebben. Persoonlijk loop ik liever rond in verwondering dan met oogkleppen op. Voor mij is het namelijk de motivatie van elke stap die ik zet en elke hartslag die ik in mijn borstkast voel. Hoe maken we de aarde een fijnere plek? Voor ALLE aardbewoners? Dieren kunnen niet anders dan zichzelf zijn. Ze kunnen niet liegen. Ze dragen geen maskers, want daar hebben ze niets aan. Ze willen goed zijn. Gezien, ontmoet in dezelfde oprechtheid. Zonder dat masker. Kwetsbaar. Zeker, maar wel ECHT. Diep van binnen voel ik me heel erg verbonden met dieren, eigenlijk ben ik er zelf eentje op een bepaald niveau. Hierin heeft de hoefsmederij mij natuurlijk immens geholpen. Paarden zijn “voer op hoefjes”, mensen niet. Dus in de basis van onze DNA zijn we totaal verschillend. Ik heb geleerd dat elk masker mijn connectie met de paarden waarvan ik de hoeven wil doen, niet door paarden wordt geaccepteerd. Tot aan een trap ontvangen aan toe. Ik ben hardleers, dus de eerste jaren dacht ik nog dat dat best kon. Vele lessen verder: nope. Een harde no-go. Dit heet congruentie. Congruentie is een moeilijk woord voor een binnen en buitenwereld die met elkaar kloppen. Ben je verdrietig? Huil dan. Ben je blij? Lach dan! Ben je moe? Zeg dat dan. Zodra je dat benoemt, zal een paard je letterlijk helpen om je werk te doen, want ze helpen en dragen zo graag! Net als ik.
