Waarom Jill dieren nodig heeft

Als klein kind leerde ik al snel dat mensen niet altijd (opr)echt zijn. Beloftes worden vergeten of erger, het bestaan ervan ontkend. Maskers worden opgedaan, zeker als ik een oprechte vraag stel die wat dieper achter het eerste laagje raakt.

Wat ik na mijn 50ste pas heb geleerd, is dat de meeste mensen niet achter dat laagje willen kijken omdat dat voor hen blijkbaar niet comfortabel is. Mijn excuses aan iedereen die ik in mijn leven heb geraakt door vragen te stellen die ze een niet-fijn gevoel hebben bezorgd.

Feit dat het mijn zeer oprechte interesse is in een persoon, laat ik even in het midden.

Net als een vis in het water, water niet kan voelen, weet ik nu pas, dat niet iedereen méér wil weten over het glorieuze bestaan wat we in onze bijzondere realiteit hebben. Voor mij is het namelijk de motivatie van elke stap die ik zet en hartslag die ik in mijn borstkast voel.

Daarin ben ik altijd al anders geweest dan anderen. Van mijn ouders mocht ik de vragen niet stellen, daar werd ik hard op gecorrigeerd. Terwijl ik, nog steeds trouwens, die vragen gewoon heb.

Het is altijd oprechte interesse of bezorgdheid geweest.

Omdat mensen mij bijna standaard afwijzen om deze reden, ben ik van kinds af aan heel erg eenzaam geweest in de mensenwereld. En gekwetst. Zo intens diep gekwetst. Omdat ik nooit een belofte zou breken. Of iemand geen afscheid van een dier zou ontnemen. Of iemand zou kwetsen. Ook niet uit jaloezie. (Jaloezie is in mijn wereld ook “benijden”, want ik gun iedereen ALLES!)

Dit, omdat ik als geen ander weet, wat een dier voor iemand kan betekenen.

Dieren kunnen niet anders dan zichzelf zijn. Ze kunnen niet liegen. Ze dragen geen maskers, want daar hebben ze niets aan. Ze willen goed zijn. Gezien, ontmoet in dezelfde oprechtheid. Zonder dat masker.

Kwetsbaar. Zeker, maar wel ECHT.

Diep van binnen voel ik me heel erg verbonden met dieren, eigenlijk ben ik er zelf eentje op een bepaald niveau.

Hierin heeft de hoefsmederij mij natuurlijk immens geholpen. Paarden zijn voer op hoefjes, mensen niet. Dus in de basis van onze DNA zijn we totaal verschillend.

Ik heb geleerd dat elk masker mijn connectie met de paarden waarvan ik de hoeven wil doen, niet door paarden wordt geaccepteerd. Tot aan een trap ontvangen aan toe.

Ik ben hardleers, dus de eerste jaren dacht ik nog dat dat best kon. Vele lessen verder: nope. Een harde no-go.

Dit heet congruentie. Congruentie is een moeilijk woord voor een binnen en buitenwereld die met elkaar kloppen. Ben je verdrietig? Huil dan. Ben je blij? Lach dan! Ben je moe? Zeg dat dan. Zodra je dat benoemt, zal een paard je letterlijk helpen om je werk te doen, want ze helpen en dragen zo graag!

Net als ik.